تاریخ مد و فشن دهه ۱۹۳۰ میلادی؛ بازگشت به ظرافت در عصر طلایی هالیوود و رکود بزرگ

دهه ۱۹۳۰ میلادی، دوران عجیبی است که در آن فقرِ ناشی از «رکود بزرگ» با شکوهِ خیره‌کننده «عصر طلایی هالیوود» گره خورد تا یکی از ظریف‌ترین دوران تاریخ مد متولد شود. برخلاف رهاشدگی دهه قبل، در مد دهه ۳۰ قد دامن‌ها بلند شد، کمر لباس‌ها سر جای اصلی خود بازگشت و زنانه بودن استایل، به یک بیانیه سیاسی و اجتماعی بدل گشت. اگر می‌خواهید بدانید چگونه بحران اقتصادی باعث خلق نمادین‌ترین لباس‌های شب تاریخ شد، در این سفر از مجله دنیای مد به دنیای کلاه‌های مایل و برش‌های اریب با ما همراه باشید.

نگاهی کلی به تاریخچه مد در دهه ۱۹۳۰

دهه ۱۹۳۰ با یک شوک بزرگ آغاز شد. سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹، جهان را در تاریکی اقتصادی فرو برد. اما برخلاف انتظار، دنیای مد نه تنها از پا نیفتاد، بلکه با چرخشی ۱۸۰ درجه‌ای نسبت به دهه پرجنب‌وجوش و جسورانه دهه 1920، به سمت وقار، زنانگی، رمانتیک و استایل‌های ساختاریافته‌تر حرکت کرد. این دهه، عصرِ تضادهاست؛ جایی که فقر خیابان‌ها با فانتزی‌های روی پرده نقره‌ای سینما به تعادل می‌رسید.

تأثیر بحران اقتصادی (رکود بزرگ) بر لباس

بحران اقتصادی سال ۱۹۲۹، کمد لباس‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار داد. شعار این دوران «تعمیر، تغییر و استفاده دوباره» بود. از آنجایی که بودجه‌ها محدود شده بود، مد از حالت مصرف‌گرایانه خارج شد:

• پارچه‌های ارزان‌تر: استفاده از پارچه‌های نخی، ریون، نایلون، ویسکوز و کتان که پیش از این برای لباس‌های کارگری بود، وارد دنیای مد روزمره شد.
• دوخت‌های هوشمندانه: زنان برای صرفه‌جویی، لباس‌های قدیمی خود را دست‌کاری می‌کردند؛ مثلاً با اضافه کردن تکه پارچه‌ای به پایین دامن، قد آن را بلندتر می‌کردند تا با مد جدید همخوانی داشته باشد.
• ظهور زیپ: جالب است بدانید که در این دهه، به دلیل گران بودن دکمه‌ها و نیاز به سرعت، استفاده از «زیپ» در لباس‌های زنانه برای اولین بار رواج یافت.

اتفاق خاصی در دنیای مد و فشن دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ نیافتاد. این دو دهه از نظر سبک و استایل کاملاً شبیه به هم هستند و در نتیجه بحران های اقتصادی و همچنین جنگ جهانی دوم با هم گره خورده‌اند. بنابراین آغاز دهه ۱۹۳۰ جرقه های مد (تقریباً) ۲۰ سال آینده را رقم می زند که کم و بیش بازتاب مستقیمی از شرایط جامعه بود.

تضاد میان سادگی روزمره و شکوه لباس‌های شب

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های مد دهه ۳۰ میلادی، شکاف عمیق بین استایلِ روز و شب بود. مردم برای فرار از تلخی‌های واقعیت زندگی، به سینما پناه می‌بردند و مد نیز از این «فرار از واقعیت» پیروی می‌کرد:

• در طول روز: لباس‌ها بسیار کاربردی، پوشیده و جدی بودند. یقه‌های پهن، شانه‌های برجسته و دامن‌های میدی (تا زیر زانو) استایل غالب زنان در خیابان‌ها بود تا حسی از انضباط و قدرت را منتقل کند.
• در هنگام شب: به محض غروب آفتاب، سادگی جای خود را به جادوی هالیوود می‌داد. لباس‌های شبِ بلند، پشت باز و اغلب بدون آستین (یا آستین کوتاه) از جنس ساتن و کرپ که با تکنیک «برش اریب» دوخته می‌شدند، مانند پوست دوم روی بدن می‌نشستند. این تضاد، پاسخی بود به نیاز جامعه برای حفظ امید؛ گویی لباس‌های پرزرق‌وبرق شبانه، مرهمی بر زخم‌های اقتصادی روزانه بودند.

استایل در مد دهه ۳۰ میلادی

مد دهه 1930 بر لباس‌های اندامی، بازتر و کوتاه تر شد که بر روی بدن زنان تمرکز داشت. با توجه به شرایط اقتصادی، حذف جزئیات عجیب، پارچه های متالیک و تزئینات پولکی و لباس‌های پشت باز برای لباس شب محبوب شد. استفاده از لباس های طرح دار با یقه‌های جالب، کمربندهای زیبا و جزئیاتی مانند پاپیون و نوار (قیطان) همراه بود.
پوشیدن شلوار به عنوان یک قطعه لباس روزانه و لباس شب زیبا مورد توجه قرار گرفت. اگرچه هنوز بیشتر در مسابقات ورزشی بود، اما شلوار را به عنوان یک ترند مد می‌پوشیدند.

در مد دهه ۳۰ به سلامتی و زیبایی اهمیت زیادی داده می‌شد و مثلا در بریتانیا اتحادیه‌ای برای بهداشت و زیبایی زنان با شعار “حرکت، زندگی است” شروع به کار کرده بود. هدف اصلی این اتحادیه، سلامت ذهن و بدن زنان بود. از مهم‌ترین تاثیرات این انجمن‌ها توجه بیشتر به ورزش به‌عنوان یک نیاز ضروری بود.

ویژگی‌های اصلی استایل زنانه در دهه ۳۰

اگر دهه ۲۰ دوره شیطنت و رهایی بود، دهه ۳۰ بازگشت به بلوغ و وقار زنانه است. طراحی لباس زنانه و مد در دهه 1930 به جای پنهان کردن فرم بدن، بر نمایش منحنی‌های طبیعی و ایجاد تعادل بصری تمرکز کرد.

تغییر سیلوئت: از مدل پسرانه دهه ۲۰ به قوس‌های زنانه

بزرگترین تحول این دهه، خداحافظی با مدل تخت و مستطیلی (استایل فلاپر) بود. در حالی که در دهه قبلی زنان سعی می‌کردند فرم بدن خود را بپوشانند، در مد دهه ۳۰ سیلوئت لباس‌ها دوباره «زنانه» شد.

• تاکید بر شانه‌ها: برای ایجاد تضاد و باریک‌تر نشان دادن کمر، استفاده از اپل‌های کوچک و آستین‌های پفی (Puff Sleeves) رواج یافت.
• فرم ساعت شنی نرم: برخلاف کرست‌های سفت قرن نوزدهم، در اینجا از برشی استفاده می‌شد که برجستگی‌های طبیعی بدن را به شکلی نرم و روان نشان می‌داد.
• استفاده از طرح و رنگ: لباس‌ها رنگی‌تر از قبل و جزئیات زنانه بیشتری داشت. از پارچه‌های طرح‌دار، گل و خال خالی استفاده می‌شد. سایه‌های آبی، قرمز، صورتی، سبز و نخودی در لباس‌های زنانه بیشتر دیده شد.

قد دامن‌ها و خط کمر؛ بازگشت به استایل کلاسیک

با شروع بحران اقتصادی، گویی مد هم «سنگین و رنگین» شد. خط کمر که در دهه ۲۰ تا روی باسن پایین آمده بود، دوباره به جایگاه طبیعی خود (کمر باریک) بازگشت.

• بلند شدن قد لباس: دامن‌های کوتاهِ بالای زانو کاملاً منسوخ شدند. لباس‌های روز تا روی ساق پا (میدی) و لباس‌های شب تا روی زمین یا حتی دارای دنباله‌های کوتاه بودند.
• کمربندهای باریک: استفاده از کمربندهای هم‌رنگ پارچه برای تاکید بر گودی کمر، به یکی از امضاهای استایل این دهه تبدیل شد.
• دامن و بلوز و شلوار: دامن‌ها دراپه، در قسمت کمر تنگ و به سمت پایین فون بودند. شلوار در قسمت کمر بلند و دمپا گشادی داشت. جامپسوت نیز به کمد لباس زنان اضافه شدند.

نوآوری در برش پارچه: تکنیک «برش اریب» (Bias Cut)

اگر بخواهیم تنها یک انقلاب تکنیکی در مد دهه ۳۰ نام ببریم، آن «برش اریب» است که توسط طراح افسانه‌ای، مادلین ویونه، به اوج رسید.

• جادوی پارچه: در این روش، پارچه به جای راستا، به صورت ۴۵ درجه (کج) برش می‌خورد. این کار باعث می‌شد پارچه خاصیت کشسانی پیدا کند و مثل آب روی انحناهای بدن سرازیر شود.
• بدون نیاز به دکمه و زیپ اضافه: لباس‌هایی که با این تکنیک دوخته می‌شدند، بدون نیاز به برش‌های پیچیده، به بدن می‌چسبیدند و حسی از تجمل و جذابیتِ بی‌صدا را منتقل می‌کردند که هنوز هم در لباس‌های شبِ مدرن فرش قرمز دیده می‌شود.

تأثیر سینما و هالیوود بر مد این دوران

در حالی که دنیا با مشکلات اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، سالن‌های تاریک سینما تنها پناهگاه مردم بودند. در دهه ۱۹۳۰، هالیوود به «دیکتاتور مد» تبدیل شد. زنان نه تنها برای دیدن داستان فیلم‌ها، بلکه برای کپی‌برداری از لباس‌های ستارگان به سینما می‌رفتند. این اولین باری بود که طراحان لباس فیلم مانند «آدریان»، قدرتی بیشتر از طراحان پاریس پیدا کردند.

هالیوود در دهه 1930 نقش مهمی در معرفی طراحان و ترندهای مد داشت. مثلا بعد از فیلم تارزان، چاپ‌های انیمال (پوست حیوانات) مد شد. گرتا گاربو و جوآن کرافورد دو شخصیت و هنرمند تاثیرگذار در مد دهه 1930 بودند. در این دهه زنان زیادی به تقلید از گرتا گاربو، کت‌و شلوار پوشیدند. زنان بسیاری هم آرایش صورت جوآن کرافورد را تقلید می‌کردند.

ستارگان تاثیرگذار: مارلنه دیتریش و کاترین هپبورن

اگر دهه ۳۰ میلادی را یک صحنه نمایش فرض کنیم، این دو زن نقش اول آن بودند:

• مارلنه دیتریش: او با پوشیدن کت‌وشلوارهای مردانه و کلاه‌های سیلندر در فیلم «مراکش»، مرزهای جنسیتی در مد را جابه‌جا کرد. دیتریش ثابت کرد که یک زن می‌تواند در لباس‌های مردانه هم بی‌نهایت ظریف و فریبنده باشد؛ استایلی که هنوز هم منبع الهام طراحان بزرگ است.
• کاترین هپبورن: مروج استایل «کژوال شیک» بود. او با شلوارهای فاق‌بلند و پیراهن‌های دکمه‌دار ساده، به زنان نشان داد که راحتی و استقلال می‌تواند بخشی از مد باشد. هپبورن نماد زنی مدرن و با اعتمادبه‌نفس در دهه ۳۰ بود.

لباس‌های شب ساتن و ابریشمی به سبک فیلم‌های کلاسیک

تصویر نمادین زنانه مد دهه ۳۰، زنی است که در یک لباس شبِ بلند و درخشان زیر نور استودیو می‌درخشد. این لباس‌ها ویژگی‌های خاصی داشتند که هالیوود آن‌ها را جهانی کرد:

• درخشش زیر نور: استفاده از ساتن سنگین، ابریشم و کرپ باعث می‌شد لباس‌ها در فیلم‌های سیاه‌وسفید، نور را بازتاب دهند و حالتی رویایی ایجاد کنند.
• پشت باز: از آنجایی که قوانین سانسور هالیوود در آن زمان روی جلوی لباس‌ها حساس بود، طراحان تمرکز خود را به پشت لباس معطوف کردند. لباس‌های شب با یقه پشتِ بسیار باز که تا گودی کمر ادامه داشت، به امضای این دهه تبدیل شد.
• تزیینات مجلل: خزهای مصنوعی، پرهای تزئینی و پولک‌دوزی‌های ظریف، به لباس‌ها بُعد می‌بخشیدند تا فقرِ بیرون از دنیای سینما کاملاً فراموش شود.
• لوازم جانبی اجزای حیاتی یک لباس بود. کلاه، دستکش و کیف کلاچ در مد دهه ۳۰ زنانه استفاده می‌شد..

زیبایی در دهه ۱۹۳۰

آرایش زنان ساده اما دارای ویژگی های خاصی بود. ابروهای نازک هلالی و موی کوتاه یا جمع تاب‌دار طرفدار داشت. مدل موی زنانه استاندارد دهه 1930، یک فرم کوتاه و متوسط ​​بود. بابلیس یکی از لوازم ضروری در آرایش مو این دهه بود. موها را با بابلیس پیچ و تاب می‌دادند و بعد حلقه‌های پیچ‌خورده در کف یا اطراف سر آرایش می‌کردند.

مد مردانه در دهه ۳۰ میلادی؛ ابهت و برش‌های پهن

برخلاف تصور، بحران مالی باعث نشد که مردان از شیک‌پوشی دست بکشند؛ بلکه استایل آن‌ها از حالت فانتزی به سمت برشی کلاسیک و ماندگار حرکت کرد. این دهه، عصر طلایی کت‌وشلوارهایی است که هنوز هم الگوی لباس‌های رسمی مدرن محسوب می‌شوند.

مد مردان این دهه برای مراسم رسمی و کاری، کت و شلوار بود. اما لباس‌های کژوال مانند ژاکت بافتنی و پیراهن یقه نرم در طول روز محبوبیت بیشتری پیدا کردند. حتی کراوات هم دیگر اجباری نبودند. ترنچ کت و ژاکت بامبر نیز در مد دهه 1930 به عنوان لباس‌های بیرون غیر رسمی مردانه محبوبیت یافتند.

کت‌وشلوارهای مدل لندن و اپل‌های پهن

در این دوره، استایل برش انگلیسی یا “London Cut” به استاندارد جهانی تبدیل شد. ویژگی‌های اصلی این کت‌ها عبارت بودند از:

• شانه‌های پهن و اپل‌دار: برای ایجاد سیلوئتِ مردانه و قدرتمند (V-Shape)، شانه‌ها پهن‌تر طراحی می‌شدند تا کمر باریک‌تر به نظر برسد.
• کت‌های دو طرف دکمه (Double-Breasted): این مدل کت که در دهه ۳۰ به اوج محبوبیت رسید، نماد اشرافیت و نظم بود.
• شلوارهای فاق‌بلند و گشاد: شلوارهای این دوره دارای پیلی‌های عمیق در کمر و دم‌پاهای برگردان بودند که به حرکتِ راحت‌تر و وقار استایل کمک می‌کرد.

استایل رسمی و کژوال مردانه در مد دهه ۳۰

• برای لباس رسمی، تاکسیدو همچنان یک انتخاب محبوب بود. استفاده از پارچه‌های منعطف برای کت و شلوار مرسوم شد. گشادی اضافه آستین، کمر و پاچه گرفته شد.
• هنرمندان هالیوودی چون کری گرانت و گری کوپر نقش مهمی در رواج این کت‌و شلوارهای جدید داشتند. طرح های هندسی جسورانه مانند راه‌راه و چهارخانه محبوب شدند.
• برای فعالیت‌های بدنی مردانه در دهه ۳۰، ژاکت ورزشی با شلوار فلانلی و پیراهن‌های گردن باز از سبک‌های محبوب مردان در این دهه بود.

اکسسوری‌های محبوب مردانه: کلاه فدورا و کراوات‌های پهن

جزئیات در مد مردانه دهه ۳۰ حرف اول را می‌زد. هیچ مردی بدون تکمیل کردن استایل خود با اکسسوری‌های خاص از خانه خارج نمی‌شد:

• کلاه فدورا: اگر یک نماد برای استایل مردانه این دهه وجود داشته باشد، کلاه فدورا با لبه‌های پهن است. این کلاه که توسط گانگسترها و کارآگاهان هالیوودی (مثل همفری بوگارت) محبوب شد، بخشی جدانشدنی از پوشش روزمره بود.
• کراوات‌های پهن و طرح‌دار: کروات‌ها در این دوره کوتاه‌تر و پهن‌تر شدند و معمولاً با گره‌های بزرگ (مثل گره وینزور) بسته می‌شدند. طرح‌های هندسی و رنگ‌های تند در کراوات، تنها راهی بود که مردان برای نشان دادن شخصیت و سلیقه شخصی خود در یک کت‌وشلوار رسمی داشتند. در این دهه برای اولین بار از پشم، به جای ابریشم، کراوات دوخته شد.
• پوشت و دکمه‌سردست: استفاده از دستمال جیب با رنگ‌های متضاد، امضای نهایی یک جنتلمن در دهه ۳۰ بود.
• اکسسوری: عصا، جعبه‌سیگار، کیف‌پول، حلقه از اکسسوری‌های محبوب مردانه این دوره بود.

مدل موی مردانه، اغلب کوتاه و طبیعی؛ با فرقی کج به یک طرف شانه می‌زدند. سبیل بیشتر در میان مردان مسن رایج بود.

اکسسوری‌های نمادین دهه ۱۹۳۰

جزئیات در این دهه حرف اول را می‌زدند. اگر لباس‌ها به سمت سادگی و برش‌های مهندسی‌شده رفتند، اکسسوری‌ها وظیفه داشتند روح و درخشش را به استایل بازگردانند.

کلاه‌های کوچک مایل و دستکش‌های بلند

کلاه در دهه ۳۰ از حالت کلاه‌های کاسه‌ای و بزرگ دهه قبل خارج شد و به قطعاتی هنری و ظریف تبدیل شد:

• کلاه‌های کج: کلاه‌های کوچک و تختی که به صورت کج روی یک طرف سر قرار می‌گرفتند، محبوب‌ترین مدل این دوران بودند. این کلاه‌ها اغلب با یک تور ظریف تزئین می‌شدند که نیمی از صورت را می‌پوشاند و حسی از رمز و راز به چهره می‌بخشید.
• دستکش‌ها؛ امضای وقار: خروج از خانه بدون دستکش برای یک خانم در دهه ۳۰ تقریباً غیرممکن بود. دستکش‌های کوتاه نخی برای خرید و پیاده‌روی روزانه و دستکش‌های بلند اپرا (تا بالای آرنج) از جنس ساتن یا مخمل برای شب‌های مجلل استفاده می‌شدند.

کیف‌های دستی و جواهرات سبک آرت‌دکو

تأثیر جنبش هنری آرت‌دکو (Art Deco) در این دهه به اوج خود رسید و در طراحی اشیاء کوچک کاملاً خودنمایی می‌کرد:

• کیف‌های کلاچ: کیف‌های کوچک بدون بند که با دست حمل می‌شدند، برای استایل شب بسیار محبوب بودند. این کیف‌ها اغلب با منجوق‌دوزی، صدف یا قاب‌های فلزی هندسی تزئین می‌شدند.
• جواهرات هندسی: استفاده از خطوط شکسته، مثلث‌ها و دایره‌های منظم در ساخت گوشواره‌ها و دستبندهای پهن بسیار رایج بود.
• الماس‌های مصنوعی و بدلیجات: به دلیل بحران اقتصادی، طراحانی مثل کوکو شنل استفاده از جواهرات بدلی را مد کردند. گردنبندهای بلند مروارید و گل‌سینه‌های بزرگ که روی یقه یا کلاه نصب می‌شدند، از واجبات استایل این دهه بودند.

مد کودکان در دهه ۱۹۳۰

لباس کودکان در دهه 1930 تقریباً مانند دهه قبل ادامه یافت. با این حال، مانند لباس زنانه، کمر لباس های دخترانه به حالت طبیعی بازگشت. تزیینات از گلدوزی، قیطان دوزی و رافل و پارچه های طرح دار تشکیل شده بود. یقه های پیتر پن به سلطنت خود ادامه داده و آستینهای پف دار و لباس‌های کوتاه برای دختران بسیار جوان محبوبیت زیادی داشتند. دختران بزرگتر لباس های بلندتری می پوشیدند که درست بالای زانوی آنها قرار می گرفت.

معمولا پسران در دهه ۱۹۳۰ ژاکت یا جلیقه را روی پیراهن های نخی می پوشیدند. لباس های ملوانی به ویژه برای پسران جوان به عنوان یک سبک محبوب شناخته می شود. شلوار کوتاه و پیراهن نخی و در پسران بزرگتر کت و شلوارهای پشمی رایج بود.

طراحان تاثیر گذار دهه 1930

دو نفر از برجسته ترین و تأثیرگذارترین طراحان مد دهه 1930 السا اسکیاپارلی (Elsa Schiaparelli) و مادلین ویونه (Madeleine Vionnet) بودند.

• شیاپارلی: السا شانه‌های برجسته و پهن، برش های جسورانه و استفاده از زیپ را به دنیای مد آورد. او برای ماکسیمالیسم ارزش قائل بود. در قابل کوکو شنل به مینیمالیسم، سایه‌های کلاسیک سیاه و سفید اعتقاد داشت. شیاپارلی لباس های فانتزی با الهام از هنرمندان سبک کوبیسم و سورئالیسم، مانند سالوادور دالی و فرانسیس پیکابیا طراحی می‌کرد.
• مادلین ویونه: او از مبتکران اولیه برش مورب (bias cut) که در طراحی لباس دهه ۳۰ میلادی، بسیار محبوب شد. استفاده از این برش پارچه ابریشمی و کرپ مراکشی جلوه‌ای حیرت انگیز و احساسی ایجاد می‌کرد.

مد در ایرانِ سال‌های ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۰ شمسی

در حالی که در غرب، مد تحت تأثیر هالیوود و رکود بزرگ بود، در ایرانِ عصر پهلوی اول، لباس به ابزاری برای «مدرنیزاسیون» و تغییر چهره جامعه تبدیل شد. این دهه، زمان انتقال از پوشش سنتی قاجاری به استایل‌های اروپایی و رسمی بود.

تأثیر مد غربی بر پوشش زنان و مردان ایرانی

با گسترش سفرها به اروپا و ورود اولین ژورنال‌های مد فرانسوی به تهران، ذائقه طبقه متوسط و مرفه ایران تغییر کرد:

• نفوذ پاریس و لندن: خیاط‌خانه‌های مدرن در خیابان لاله‌زار افتتاح شدند که کپی‌های دقیقی از لباس‌های شب ساتن و کت‌وشلوارهای انگلیسی می‌دوختند.
• تغییر پارچه‌ها: استفاده از پارچه‌های ابریشمی، فاستونی و کرپ‌های وارداتی جایگزین پارچه‌های سنتی شد.
• آرایش و پیرایش: مدل موهای کوتاه موج‌دار (به سبک ستارگان سینمای کلاسیک) و استفاده از کلاه‌های کوچک مایل در میان زنان تحصیل‌کرده رواج یافت.

تحولات پوشاک در دوره پهلوی اول

دولت وقت با صدور بخشنامه‌های مختلف، تغییر در پوشش را به صورت ساختاری دنبال می‌کرد:

• کلاه پهلوی و کلاه شاپو: در بخش مردانه، ابتدا «کلاه پهلوی» اجباری شد و مدتی بعد جای خود را به «کلاه بین‌المللی» یا همان شاپو (Fedoras/Homburg) داد تا مردان ایرانی ظاهری شبیه به جنتلمن‌های اروپایی پیدا کنند.
• کت‌وشلوارهای متحدالشکل: پوشیدن کت‌وشلوار به سبک غربی برای کارمندان دولت الزامی شد که باعث شد مدل‌های اپل‌دار و شلوارهای پیلی‌دار دهه ۳۰ میلادی در ایران نیز ترند شوند.
• کشف حجاب و تغییر لباس زنان: واقعه ۱۷ دی ۱۳۱۴ نقطه عطفی بود که باعث شد پوشش زنان در اماکن عمومی به سمت کلاه‌های لبه‌دار، پالتوهای بلند تا زیر زانو و پیراهن‌های یک‌تکه (متأثر از برش‌های اریب فرانسه) حرکت کند.

چگونه امروز به سبک دهه ۳۰ لباس بپوشیم؟

برای داشتن استایلی به سبک دهه ۳۰، نیازی نیست شبیه بازیگران تئاتر به نظر برسید؛ کافی است عناصر کلیدی آن دوران را با قطعات مدرن ترکیب کنید. هدف ما ایجاد یک استایل «رترو-مدرن» است که در عین ریشه داشتن در تاریخ، برای خیابان یا مهمانی‌های امروزی مناسب باشد.

ایده‌هایی برای استایل رترو (Retro) و کلاسیک

برای بازسازی جادوی مد دهه ۱۹۳۰ در کمد لباس فعلی‌تان، این نکات را امتحان کنید:

• استفاده از دامن‌های میدی و کلوش: به دنبال دامن‌هایی باشید که قد آن‌ها تا زیر زانو یا ساق پا است و در قسمت کمر کاملاً فیت می‌شوند. پارچه‌های لخت که ریزش خوبی دارند (مثل کرپ یا حریر سنگین) بهترین انتخاب هستند.
• بلوزهای یقه پاپیونی و آستین پفی: یکی از ساده‌ترین راه‌ها، پوشیدن شومیزهایی با آستین‌های کمی پف‌دار یا یقه حلزونی است. این آیتم‌ها دقیقاً سیلوئت محبوب مد دهه ۱۹۳۰ را بازسازی می‌کنند.
• تکنیک لایه‌بندی با جلیقه و ژاکت: مردان و زنان در آن دهه از جلیقه‌های فیت یا ژاکت‌های بافتنی کوتاه روی پیراهن استفاده می‌کردند. این کار باعث می‌شود کمر شما باریک‌تر و استایلتان ساختاریافته‌تر به نظر برسد.

اکسسوری‌های کلاسیک

• مروارید: یک گردنبند مروارید ساده می‌تواند بلافاصله حال‌وهوای کلاسیک به لباس شما بدهد.
• کمربند روی لباس: حتی اگر لباس شما گشاد است، با یک کمربند ظریف روی خط کمر، آن را به فرم دهه ۳۰ نزدیک کنید.
• کلاه‌های لبه‌دار کوچک: برای عکاسی یا مهمانی‌های خاص، کلاه‌های فسیناتور (Fascinator) یا کلاه‌های برت که کمی کج روی سر قرار می‌گیرند، عالی هستند.
• آرایش و مو: موهای موج‌دار کوتاه و رژ‌لب‌های تیره (زرشکی یا شرابی) نمادهای زیبایی آن دوران هستند که هنوز هم در فرش قرمزها بسیار محبوب‌اند.

انتقال به دهه 1940

همانطور که قبلا گفته شد تقریباً دهه های ۳۰ و ۴۰ دوقلو هستند، زیرا وضعیت جنگ و بحران اقتصادی آنها را کنار هم نگه داشته بود، بنابراین مد دهه ۱۹۳۰ میلادی، در دهه 40 نیز ادامه داشت. دهه 30 تضاد لباس‌های ساده روز و لباس های پر زرق و برق شب است. جایی که رویای دنیای بهتر، از طریق چاپ های سرزنده بر روی لباس و استایل بازیگران هالیوود جلوه گر شد.

با پایان این دهه، سبک رایج شانه های پهن و چهار گوش، پیراهن‌های پشت باز و دامن‌های زیر زانو و سیلوئت (V) در دهه 1940 نیز ادامه داشت.

برگرفته از سایت thefashionfolks و Fashion History Timeline (FIT)